پایان نامه پزشکی مورفین

داروهای گروه NSAID و استامینوفن (پاراستامل) بطور گسترده‌ای در رابطه با کنترل درد پس از اعمال جراحی کمتر از موروفرم استفاده می‌شوند. انجمن درد آمریکا و دستورالعمل‌های کنترل درد حاد منتشره از سوی AHCPR تأکید می‌کنند که در صورتی که منعی وجود نداشته باشد تمامی بیماران باید پس از اعمال جراحی رژیم کنترل درد با استفاده از داروهای گروه NSAID و یا استامینوفن و بر اساس برنامه‌ای زمان بندی شده دریافت نمایند. پایان نامه پزشکی مورفین در قالب فایل ورد آماده برای ویرایش و پرینت میباشد.

استامینوفن و داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی:

. داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی خوراکی به تنهایی برای دردهای خفیف مؤثرند اما بیشترین ارزش آنها در مصرف همراه با داروهای مخدر جهت کنترل دردهای متوسط تا شدید پس از اعمال جراحی است. داروهای NSAID دارای توانایی کاهش دُز مخدرها بوده و ایجاد بی‌دردی اضافه‌ای می‌کنند که منجر به کاهش میزان دُز مخدرها در مقایسه با عدم استفاده از داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی می‌گردد. با دُزهای پایین‌تر مخدرها بیماران دچار عوارض جانبی کمتری مانند یبوست، احتباس ادرار، خواب آلودگی و سرکوب تنفسی می‌گردند.بهر حالت استفاده از داروهای NSAID در سالخوردگان باید با احتیاط صورت پذیرد. تجویز این داروها به سالخوردگان به خاطر عوارضی مانند خون‌ریزی‌های گوارشی، نارسایی کلیوی و یا اختلالات فعالیت پلاکت‌ها می‌توانند حتی از تجویز مخدرها نیز خطرناک‌تر باشند. در صورتی که اختلال کبدی وجود نداشته باشد هیچ گونه تفاوتی بین بیماران سالخورده و جوان‌تر در رابطه با جذب، توزیع یا متابولیزم داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی وجود ندارد. با این وجود، شیوع بیشتر نارسایی و اختلالات کلیوی در سالخوردگان می‌تواند باعث تجمع دارو گردد. بهمین دلیل داروهای NSAID که نیمه عمر طولانی دارند مانند پیروکسیکام و یا نبومتون باید با احتیاط مصرف شوند. همچنین این نکته نیز لازم به ذکر است که داروهای NSAID بدون در نظر گرفتن راه تجویز در اثر کاهش تولید پروستاگلاندین در معده می‌توانند منجر به ناراحتی‌ها و اختلالات گوارشی شوند. با وجودی که نگرانی زیادی در ارتباط با مصرف پیش‌گیرانه و یا پس از اعمال جراحی داروهای NSAID که زمان خونریزی[۱] را طولانی می‌کنند وجود دارد، فواید و تأثیرات این روش احتمالاً بسیار بیشتر از خطرات آن می‌باشد.هنگامی که از داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی جهت کنترل درد پس از اعمال جراحی در سالخوردگان استفاده می‌کنیم، مدت درمان باید بسیار کوتاه، در حدود دو تا چهار روز باشد. فواید ناشی از کاهش بروز عوارض جانبی داروهای مخدر و بهبودی بهتر بیماری بخاطر کنترل درد مؤثرتر ممکن است بیش از خطرات و ریسک‌های ناشی از استفاده کوتاه مدت از داروهای NSAID ارزش داشته باشند. به جای عدم ارایه این داروها به افراد سالخورده بهتر است برای جلوگیری و یا کنترل عوارض جانبی ناشی از مصرف آنها از روش‌های مناسب دیگری نیز استفاده نمود. اضافه نموده رانیتیدین یا میزوپروستول به ترتیب امکان حفاظت نسبی از بروز زخم‌های معده و دوازدهه را فراهم می‌سازند.داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی خوراکی‌ای که بطور متداول همراه با مخدرها برای کنترل درد پس از اعمال جراحی مورد استفاده قرار می‌گیرند عبارتند از ایندومتاسین، ایبوپروفن، وناپروکسن. استامینوفن و یا ایندومتاسین را از راه مقعد و در دوره پس از عمل نیز آنرا ادامه داد. جهت به حداقل رساندن مسمومیت و تداخلات غیر دلخواه دارویی بهتر است که از به جای یک داروی ضد التهابی غیر استروئیدی از استامینوفن استفاده نمود.

درمان و کنترل عوارض جانبی مخدرها:

پتانسیل بروز عوارض جانبی با داروها در بیماران سالخورده بیشتر است. چون این افراد دارای توزیع و دفع داروی تغییر یافته‌ای می‌باشند. بعلاوه، داروهایی که در آنها تجویز می‌شوند به احتمال بیشتری باعث بروز عوارض جانبی می‌شوند. با این وجود این مسأله نباید بهیچ وجه تداخلی در ارایه بهترین روش درمانی برای تسکین درد در این بیماران ایجاد نماید.مؤثرترین رویکرد جهت کنترل هرگونه عارضه جانبی داروهای مخدر کاهش دادن دُز آنهاست. اگر که بیمار تسکین درد قابل قبولی داشته باشد معمولاً می‌توان دُز دارای مخدر را ۲۵ تا ۵۰ درصد کاهش داد بدون این که احتیاج به داروی مسکن اضافه دیگری باشد. میزان کاهش دُز دارو با توجه به شدت عوارض جانبی تعیین می‌شود. ممکن است در طی پروسه کاهش دُز دارو جهت کنترل عوارض جانبی احتیاج به دارو درمانی داشته باشیم. با این وجود کاهش دُز مخدر نهایتاً باعث کنترل عوارض جانبی به جای تجویز مکرر دارو جهت درمان آنها می‌شود.یکی از رویکردهای شایع اما غیر ضروری جهت درمان عوارض جانبی ناشی از استفاده از بی‌دردی مداوم اپیدورال استفاده از انفوزیون‌های وریدی نالوکسان با دُز پایین بطور همزمان می‌باشد. تحت نظر گرفتن پرستاری بیمار بهمراه کاهش مناسب دُز داروی مخدر باعث از بین رفتن لزوم استفاده از چنین روش‌هایی می‌گردد.هنگامی که نمی‌توان دُز داروی مخدر را کاهش داد. کنترل عوارض جانبی بسیار مشکل و پیچیده می‌شوند. چنین مواردی مثلاً در تزریق بولوس مورفین اپیدورال دیده می‌شود. در چنین مواردی می‌توان ۵ دقیقه پس از انجام اپیدورال از دُز بسیار پایین نالترکسون خوراکی که یک آنتاگونیت مخدر بسیار قوی است جهت کاهش عوارض جانبی‌ای مانند خارش، احتباس ادرار، و تهوع و استفراغ بدون از بین بردن حالت بی‌دردی استفاده کرد.برای بیمارانی که علاوه بر عوارض جانبی دچار درد نیز می‌باشند استفاده از یک داروی NSAID مانند ایبوپروفن و یا کتورولاک قبل از کاهش دُز مخدر توصیه می‌شود. کمپرس سرد و یا TENS نیز ممکن است کمک کننده باشند. این روش‌ها باعث ایجاد تسکین درد اضافی بدون عوارض جانبی مخدرها شده، و امکان کاهش دُز داروهای مخدر را فراهم می‌نمایند.

مورفین
مورفین

سرکوب تنفسی به احتمال زیاد در بین تمامی عوارض داروهای مخدر از همه نگران کننده‌تر است خصوصاً هنگامی که این داروها برای کنترل درد پس از اعمال جراحی در بیماران سالخورده بکار گرفته می‌شوند. سرکوب تنفسی به بهترین نحو به صورت کاهش تعداد و یا عمق تنفس‌ها در استراحت تعریف می‌شود با تعداد از پیش تعیین شده‌ای از تنفس در دقیقه. در صورتی که چنین عارضه‌ای از نظر بالینی جدی شود، استفاده از نالوکسان جهت برگشت این عارضه ضروری است. ارایه کنندگان خدمات سلامتی غالباً معتقدند که توانایی جلوگیری از بروز سرکوب تنفسی واضح بالینی را نداشته و در صورت بروز آن در کنترل و درمان آن ناتوان خواهند بود.با این وجود در صورت ارزیابی و کنترل دقیق سطح خواب آلودگی می‌توان از بروز سرکوب تنفسی جلوگیری نمود. نظر به این که برای بروز سرکوب تنفسی احتیاج به دُز بالاتری از داروی مخدر می‌باشد تا برای بروز خواب آلودگی و آرامش، بیمارانی که در اثر دریافت داروی مخدر سرکوب تنفسی قابل توجه پیدا کرده‌اند معمولاً بسیار خواب آلوده نیز می‌باشند.مشاهده خواب آلودگی بیش از حد، جهت جلوگیری از بروز سرکوب تنفسی قابل توجه از نظر بالینی می‌توان دُز داروی مخدر را کاهش داده و وضعیت تنفسی یبمار را بطور متناوب‌تری ارزیابی نمود.مراقبت‌ها و ارزیابی‌های پرستاری بهترین روش بررسی سطح خواب آلودگی و وضعیت تنفسی بیمار می‌باشند. یک مقیاس برای درجه بندی حالت خواب آلودگی در جدول شماره ۳ ذکر شده است. استفاده از روش‌های مراقبتی و یا ارزیابی مکانیکی مانند پالس اکسیمتری فقط در مواردی لازم است که بیمار از قبل دچار بیماری و یا وضعیتی باشد که استفاده از چنین وسایل و امکاناتی را لازم می‌نمایند.

استفاده از مخلوط داروی بی‌حس کننده موضعی و مخدر از راه اپیدورال:

می‌توان با افزودن مقادیر کم داروی بی‌حس کننده موضعی به انفوزیون اپیدورال داروی مخدر، دُز نهایی مخدر مصرفی را کاهش داد. داروهای بی‌حس کننده موضعی بطور سنیرژیک با داروهای مخدر عمل کرده و منجر به بروز آثار کاهنده – دُز می‌شوند. این امر منجر به بروز تسکین دردی اضافی با دُزهای کمتر از مخدر نسبت به مصرف آن به تنهایی خواهد شد. در صورتی که از یک مخلوط مخدر و داروی بی‌حس کننده موضعی استفاده می‌شود، بهتر است از یک داروی بی‌حس کننده موضعی طولانی اثر مانند بوپیواکائین با دُزهای پایین (۱/۰ درصد و یا کمتر) استفاده کرد.هر زمان که از تجویز دارهای بی‌حس کننده موضعی به روش اپیدورال استفاده می‌شود پروتکل‌های بیمارستانی باید شمل مراقبت‌های پرستاری از نظر بروز و یا وجود کلبودهایحسی و حرکتی و وجود هیپوتانسیون نیز بشوند. اگر که سطح خونی داروی بی‌حس کننده موضعی به حد قابل توجهی برسد، ممکن است بیمار دچار افت فشار خون و ضعیتی و در نتیجه آن عدم ظرافت و یا اختلال شناختی شود.

مطلب بالا چکیده‌ای از تحقیق و پژوهش اصلی میباشد جهت تهیه نسخه کامل آن از باکس زیر اقدام به خرید و دانلود نمایید
لینک خرید پژوهش پایان نامه پزشکی مورفین:
تحویل فوری و خودکار فایل با لینک مستقیم بعد از پرداخت
تعداد صفحه: 152
قالب: فایل word

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *