پایان نامه تعیین سمیت تیکوپلانین توسط سنجش MTT دودمان سلول CHO

تیکوپلانین یک آنتی‏بیوتیک گلیکوپپتیدی است که در درمان عفونت‏‏های حاصل از پاتوژن‏های گرم مثبت کاربرد دارد. این آنتی‏بیوتیک در درمان اندوکاردیت استافیلوکوکی، عفونت‏های بافت نرم و پوست، عفونت‏های  مجرای ادراری، مجرای تنفسی و مفصل و استخوان موثر است. به دلیل استفاده روزافزون از این دارو در درمان عفونت حاصل از استافیلوکوکوس آرئوس مقاوم به متی‏سیلین، اثرات جانبی این دارو بسیار مورد مطالعه قرار گرفته است، که از آن می‏توان به نفروتوکسیسیتی و اتوتوکسیسیتی این آنتی‏بیوتیک اشاره کرد. در مطالعه حاضر بر آن شدیم تا اثر تیکوپلانین را بر رشد و بقای دودمان‏های سلولی مختلف مورد بررسی قرار دهیم.پایان نامه تعیین سمیت تیکوپلانین توسط سنجش MTT دودمان سلول CHO در قالب فایل ورد آماده برای ویرایش و پرینت میباشد.

پایان نامه تعیین سمیت تیکوپلانین توسط سنجش MTT دودمان سلول CHO را در فیلم زیر مشاهده نمایید:

مقدمه:

بدین منظور از تست MTT و دودمان‏های سلولی CHO، Jurkat و MCF-7 استفاده کردیم. غلظت‏های به کار‏رفته عبارتند از: ۲۰۰، ۴۰۰، ۱۰۰۰، ۲۰۰۰، ۴۰۰۰، ۶۰۰۰، ۶۰۰۰، ۸۰۰۰ و ۱۱۰۰۰µg/ml. بنابراین پژوهش، تیکوپلانین سبب تکثیر این سلول‏ها می‏شود. بر اساس مشاهدات ما، بیشترین میزان جذب در سلول‏های CHO، ۱۰۰۰، در سلولهای Jurkat، ۲۰۰ و در سلول‏های MCF-7 400 g/mlµ بود. نظر به اینکه تیکوپلانین در غلظت‏های کم می‏تواند باعث تکثیر سلولی می‏شود، بر آن شدیم تا تاثیر این آنتی‏بیوتیک را بر ترمیم زخم جلدی موش بررسی کنیم. به این منظور از ۱۲ رت نر در گروه‏های تیمار و شاهد ( هر گروه شامل ۶ رت) استفاده شد. بر پوست ناحیه پشتی رت، برشی در ابعاد ۲ در ۲ سانتی‏متر ایجاد کرده و روزانه، ۳ مرتبه (صبح، ظهر و شب) غلظت g/mlµ  ۶۵۰ تیکوپلانین بر زخم موش‏های گروه تیمار ریخته شد. میانگین قطر زخم در روز اول در گروه تیمار ۰۸/۳ و در روز بیستم ۲۵/۰ و در گروه شاهد در روز اول ۱۶/۳ و در روز بیستم ۱۶/۱ سانتی‏متر تخمین زده شد. مشاهدات ما تفاوت معنا‏داری را بین میزان زخم در گروه شاهد و تیمار نشان داد که مشخص‏کننده اثر ترمیمی تیکوپلانین بر زخم جلدی رت‏هاست (p<0.05). همچنین اثرات ژنوتوکسیک تیکوپلانین مورد بررسی قرار گرفت. بدین منظور از سنجش in vitro chromosome aberration استفاده شد. با تاثیر تیکوپلانین در غلظت µg/ml 1000 بر سلول‏های CHO مشاهده گردید که ناهنجاری‏های کروموزومی به میزان معناداری نسبت به شاهد افزایش یافته است (p<0.05).

تیکوپلانین:

تیکوپلانین (Teichomycin) با نام تجاری Targocid، یک گروه از آنتی‏بیوتیک‏هایی که توسط فرآیند تخمیر teichomyceticus Actinoplanes  تولید می‏شوند، متعلق به خانواده ونکومایسین- ریستوستین از آنتی‏بیوتیک‏های گلیکوپپتیدی است (Heydorn et al. 2000) که فعالیت باکتریسیدال قوی علیه باکتری‏های پاتوژنیک گرم مثبت دارد. این آنتی بیوتیک شامل ترکیبی از ۵ جزء اصلی به نام‏های A2-1، A2-2، A2-3، A2-4 و A2-5 و یک جزء قطبی‏تر که  A3-1نامیده می‏شود، می‏باشد. اجزای کوچک‏تر دیگری نیز در ساختار تیکوپلانین موجود هستند. همه اجزای تیکوپلانین آنالوگ‏های گلیکوپپتیدی با وزن‏های مولکولی بین ۳/۱۵۶۴ تا ۷/۱۹۰۷ g/mol هستند. جزء A3-1 گلیکوپپتید اصلی است، که جزء معمول همه ترکیبات تیکوپلانین می‏باشد(Bernareggi et al. 1992). این جزء یک آگلیکون هپتاپپتیدی خطی، یک a-مانوز و یک N-آسیل گلوکز آمین را شامل می‏شود.تیکوپلانین اولین آنتی‏بیوتیک گلیکوپپتیدی است، که دارای یک گلوکزآمین به جای ۲,۳,۶-trideoxy 3-amino sugar می‏باشد. همه‏ی اجزای گروه A2 شامل یک N-استیل- β- D- گلوکزآمین هستند. غیرمعمول‏ترین ویژگی این دارو حضور یک زنجیره آسیل است. تفاوت در تعداد کربن‏های این زنجیره آسیل سبب ایجاد اعضای مختلف تیکو پلانین با وزن‏های مولکولی متفاوت می‏شود (Hunt et al. 1984). تیکوپلانینی که به صورت طبیعی تولید می‏شود، از پنج ترکیب مختلف تشکیل شده است (شکل ۱-۱ و۱-۲).

آنتی‏بیوتیک‏ها‏ی گلیکوپپتیدی، یک هسته پپتیدی دارند که شامل هفت اسید آمینه است که توسط شش پیوند پپتیدی به یکدیگر متصل می‏باشند. حداقل پنج عدد از این هفت اسید‏آمینه، آروماتیک هستند و مولکول آن‏ها شامل یک تری‏فنیل‏اتر و یک گروه دی‏فنیل است. این ساختار، آگلیکون نام دارد. در بیشتر موارد، یک یا تعداد بیشتری قند در موقعیت‏های مختلف، از طریق پیوند گلیکوزیدی به آگلیکون متصلند. در لیپوگلیکوپپتیدها، شامل تیکو پلانین، اسید‏‏‏های چرب خطی و شاخه‏ای به گروه‏های آمینی یک گلوکزآمین
یا ۲-آمینوگلوکورونیک اسید متصل هستند. آگلیکون تیکوپلانین شامل p-هیدروکسی‏فنیل‏گلایسین در موقعیت ۱، ۴ و ۵، m-کلروتیروزین در موقعیت ۲، m‏‏ وm¢-دی‏هیدروکسی‏فنیل‏گلایسین‏ در موقعیت ۳ و۷ و m-کلرو-β-هیدروکسی‏تیروزین در موقعیت ۶ است (شکل۱-۳ و ۱-۴). N-آسیل-β-D-گلوکوزآمین، N-استیل-β-D-گلوکزآمین و α-D-مانوز به‏ترتیب در موقعیت‏های ۴، ۶ و۷ به ساختار آگلیکون متصل هستند. زنجیر جانبی آسیل که به β-D-گلوکز‏آمین متصل است، می‏تواند یک تا پنج ساختار متفاوت داشته باشد. بیوسنتز آگلیکون گلیکوپپتیدی فرآیندی است شامل سنتز اسیدآمینه‏های غیرمعمولی که هپتاپپتید را می‏سازند، اسیدآمینه را پلی‏مریزه می‏کنند، پیوندهای اتری و کربن-کربن را بین گروه‏های فنیلی شکل می‏دهند و تغییراتی مثل اضافه کردن کلر را ایجاد می‏کنند. پلی‏مریزاسیون اسیدآمینه‏ها توسط پپتیدسنتتازها از طریق ساز وکار الگوی تیو انجام می‏گیرد.

تیکوپلانین
تیکوپلانین

غلظت‏های مورد استفاده تیکوپلانین در درمان بیماری‏ها:

تیکو پلانین علیه استافیلوکوکوس‏ها، صرف‏نظر از نوع مقاوم به متی‏سیلین، استرپتوکوکسی و کلستریدیوم فعالیت می‏کند. این دارو چندین مزیت بر ونکومایسین دارد؛ یکی اینکه می‏تواند هم از طریق داخل رگی و هم داخل ماهیچه‏ای تزریق شود. نیمه‏عمر سرمی طولانی دارد و سنجش سطح سرمی به طور روزانه لازم نیست، زیرا ریسک کمتری از سمیت کلیوی وجود دارد. آزمایش‏های اولیه و مقایسه‏ای در اروپا نشان داد که غلظت روزانه mg 200 (mg/kg/day3)، دز موثر دارو است. اما آزمایش‏های اخیر در اروپا دز روزانه mg 400 mg/kg/day) 6) را با نتایج رضایت‏بخش اعلام کرد. اگرچه در ایالات متحده، کارایی ضعیف مونوتراپی تیکوپلانین در مقایسه با ونکومایسین در اندوکاردیت استافیلوکوکی نشان داده شده است.گزارش‏های بحث‏برانگیز منتشر شده منجر به چالش در مورد دز صحیح تیکوپلانین شده که انعکاسی از تفاوت در روش‏های آزمایش‏های کلینیکیبین اروپا و ایالات متحده می‏باشد. در اروپا درمان ترکیبی برای عفونت‏های شدید مثل اندوکاردیت استافیلوکوکوس‏آرئوس اجازه داده می‏شود در حالی‏که در ایالات متحده مونوتراپی با تیکوپلانین ترجیح داده می‏شود و از دزهای بالاتر در درمان اندوکاردیت استفاده می‏گردد. افزایش غلظت نه تنها خطر اثرات جانبی را افزایش می‏دهد، بلکه تاثیر آن را در مقایسه با ونکومایسین کاهش می‏دهد. مطالعات انجام شده در انگلیس نشان می‏دهد که غلظت سرمی تیکوپلانین نباید کمتر از mg/L10 باشد. در بیماران بالغ با عملکرد کلیوی طبیعی، دز mg400 در روز اول استفاده می‏گردد و در روزهای بعدی دز mg200  تزریق می‏شود، که گفته می‏شود برای عفونت‏های بافت نرم و پوست، عفونت مجرای ادراری و عفونت مجرای تنفسی پایینی، مناسب است. عفونت‏های شدید شامل اندوکاردیت، سپتی‏سمی، عفونت‏های مفصل و استخوان با سه غلظت mg400 در فواصل دوازده ساعته که با دز روزانه mg 400 دنبال می‏شود، درمان می‏گردند. غلظت مورد استفاده تیکوپلانین باید ۳ یا ۶ mg/kg با توجه به وزن، در افرادی که وزن بالای ۸۵ کیلوگرم دارند، باشد.

بحث و نتیجه ‏گیری:

تیکوپلانین به عنوان یک آنتی‏بیوتیک در درمان بسیاری از عفونت‏های وابسته به باکتری‏های گرم مثبت نقش دارد. استفاده روز‏افزون از این آنتی‏بیوتیک به دلیل افزایش عفونت‏های استافیلوکوکوس آرئوس مقاوم به متی‏سیلین سبب شده تا مطالعات بسیاری در مورد اثرات جانبی تیکوپلانین صورت بگیرد. بیشتر مطالعاتی که تا کنون در مورد تیکوپلانین انجام شده مقایسه اثرات مضر این آنتی‏بیوتیک با آنتی‏بیوتیک‏های هم‏گروه آن یعنی آنتی‏بیوتیک‏های گلیکوپپتیدی مثل ونکومایسین است، که در اکثر موارد نشان داده شده تیکوپلانین ایمنی بیشتری نسبت به ونکومایسین دارد (Lefort et al. 2004). هر دارو یا محصول شیمیایی که تولید می‏شود، باید تحت مطالعات ژنوتوکسیک قرار گیرد، زیرا بعضی داروها و مواد شیمیایی می‏توانند سبب آسیب‏های سرطان‏زا شوند. تا به حال مطالعه‏ای روی اثرات سیتوتوکسیک تیکوپلانین صورت نگرفته است. در مطالعه حاضر اثرات  تیکوپلانین بر رشد سلول‏های مختلف بررسی شده است. بر اساس نتایج به دست آمده از تحقیق حاضر بر  سلول‏های CHO، Jurkat وMCF-7، مشاهده شد که دودمان‏های سلولی مختلف نسبت به دارو، حساسیت‏های مختلفی را نشان می‏دهند. در سلول‏های CHO، رشد سلول‏ها از غلظت g/mlμ ۲۰۰ دارو افزایش پیدا کرد و تا غلظت g/mlμ۱۰۰۰به بیشترین حد رشد رسید و پس از آن کاهش یافت. در سلول‏های Jurkat غلظت g/mlμ ۲۰۰  حداکثر رشد سلولی را داشت و پس از آن رشد سلول‏ها رو به کاهش گذاشت. در  سلول‏های MCF-7، رشد سلولی تا غلظت g/mlμ ۴۰۰ افزایش نشان داد و از این غلظت رشد سلولی سیر نزولی را طی کرد. این نتایج بر خاصیت تکثیر‏دهندگی تیکوپلانین تاکید دارد. ونکومایسین نیز که از نظر شیمیایی کمی مشابه تیکوپلانین است، دارای خاصیت تکثیری بر سلول‏های توبولی پروکسیمال کلیه است. ونکومایسین این کار را با القای مسیر سیگنال‏رسانی پروتئین‏کیناز فعال‏کننده میتوژن انجام می‏دهد (King et al.2004). از طرفی بلئومایسین سبب پیری سلول‏های اپی‏تلیال آلوئولی می‏شود، که این پیری با افزایش در فعالیت بتا-گالاکتوزیداز، تغییرات وابسته به مورفولوژی سلولی، افزایش در اندازه سلولی و جرم لیزوزومی، افزایش بیان پروتئین P21 و توقف رشد غیرقابل‏برگشت همراه است (Aoshiba et al. 1998).

فهرست مطالب پایان نامه تعیین سمیت تیکوپلانین توسط سنجش MTT دودمان سلول CHO:

فصل اول:

مقدمه
۱- مقدمه
۱-۱- تیکوپلانین
۱-۲- غلظت‏های مورد استفاده تیکوپلانین در درمان بیماری‏ها
۱-۳-اندازه‏گیری بقا و سمیت سلول
۱-۴-سنجش‏های تعیین سمیت ژنتیکی
۱-۵- میتومایسینC 16
۱-۶- فرآیند ترمیم زخم
۱-۷- هدف تحقیق
۱-۸- فرضیه‏های تحقیق

فصل دوم:

مروری بر مطالعات پیشین
۲-مروری بر مطالعات پیشین

فصل سوم:

ابزار، مواد و روش‏ها
۳-۱- ابزار و مواد
۳-۱-۱- ابزار لازم جهت سنجش MTT و کشت سلول جهت سنجش ناهنجاری کروموزومی
۳-۱-۲- مواد لازم جهت سنجش MTT و کشت سلول جهت سنجش ناهنجاری کروموزومی
۳-۱-۳- ابزار لازم جهت بررسی اثر تیکو پلانین بر ترمیم زخم موش
۳-۱-۴- مواد لازم جهت بررسی اثر تیکوپلانین بر ترمیم زخم موش
۳-۲- تهیه محلول‏ها ومخلوط‏ها
۳-۲-۱- تهیه محیط کشت سلول
۳-۲-۲- تهیه محلول بافر فسفات
۳-۲-۳- تهیه KCl هیپوتونیک
۳-۲-۴- تهیه محلول گیمسا
۳-۲-۵-تهیه فیکساتیو
۳-۳- آماده‏سازی لام
۳-۴- روش‏ها
۳-۴-۱-تعیین سمیت تیکوپلانین به روش آزمون MTT
۳-۴-۱-۱- تجزیه و تحلیل آماری
۳-۴-۲-تاثیر تیکو پلانین بر ترمیم زخم موش
۳-۴-۲-۱ تجزیه و تحلیل آماری
۳-۴-۳- سنجش ناهنجاری کروموزومی
۳-۴-۳-۱- تجزیه و تحلیل داده‏ها

فصل چهارم:

-نتایج
۴-۱- تعیین سمیت تیکو پلانین در دودمان‏های سلولی CHO، Jurkat و MCF-7 45
۴-۲- تاثیر داروی تیکوپلانین بر کروموزوم‏های سلول‏های CHO 51
۴-۳- تاثیر تیکوپلانین بر ترمیم زخم جلدی موش

فصل پنجم:

بحث و نتیجه گیری
۵- بحث و نتیجه گیری
منابع

مطلب بالا چکیده‌ای از تحقیق و پژوهش اصلی میباشد جهت تهیه نسخه کامل آن از باکس زیر اقدام به خرید و دانلود نمایید
لینک خرید پژوهش پایان نامه تعیین سمیت تیکوپلانین توسط سنجش MTT دودمان سلول CHO:
تحویل فوری و خودکار فایل با لینک مستقیم بعد از پرداخت
تعداد صفحه: 74
قالب: فایل word

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *