تحقیق بررسی تحلیل اقتصاد صنعت ورزش ایران

نتیجه یک تحقیق نشان داد: سهم صنعت ورزش از GDP ایران ‌۱/۱% است که به طور معنی‌داری کم‌تر از شاخص جهانی است. این تحقیق که با عنوان «بررسی وضعیت اقتصادی صنعت ورزش ایران در سال‌های ‌۸۰ تا ‌۸۴» در ششمین همایش بین‌المللی تربیت‌بدنی و علوم ورزشی ارایه شد، وضعیت صنعت ورزش ایران را طی این ‌۴ سال بررسی کرد.تحقیق بررسی تحلیل اقتصاد صنعت ورزش ایران در قالب فایل ورد آماده ی ویرایش و پیرینت می باشد.

مقدمه ی تحقیق بررسی تحلیل اقتصاد صنعت ورزش ایران :

به گزارش ایسنا، در نتایج این تحقیق آمده است:« هزینه‌های مصرف نهایی خانوارهای ایرانی سال ‌۱۳۸۰ با ‌۳۹۴۲۱۵ میلیاد ریال (‌۲۰/۵۳%) از GDP کشور را به خود اختصاص می‌دهد. از این مقدار ‌۳۱۱۰۲۶ میلیارد ریال (‌۹۰/۷۸%) مربوط به هزینه‌های خانوار شهری و ‌۸۳۱۸۹ میلیارد ریال (‌۱۰/۲۱%) متعلق به هزینه‌های خانوار روستایی است. در سال ‌۱۳۸۴، متوسط هزینه‌های خالص سالانه یک خانوار شهری، ‌۲/۵۹ میلیون ریال بوده که شامل ‌۴۵ میلیون ریال (‌۹/۷۵ درصد) هزینه‌های غیر خوراکی و ‌۳/۱۴ میلیون ریال (‌۱/۲۴ درصد) هزینه‌های خوراکی و دخانی است و از ‌۴۵ میلیون ریال هزینه خالص غیرخوراکی سالانه یک خانوار شهری تنها ‌۲/۲ میلیون ریال (‌۹/۴ درصد) هزینه تفریحات، سرگرمی‌ها و خدمات فرهنگی شده است که ورزش جزو این قسمت است.

تحلیل اقتصاد صنعت ورزش ایران
تحلیل اقتصاد صنعت ورزش ایران

صنعت ورزش از ابعاد فرهنگی

هم‌چنین در این سال متوسط هزینه‌های یک خانوار روستایی ‌۵/۳۷ میلیون ریال بوده که شامل ‌۲/۲۳ میلیون ریال (‌۸/۶۱ درصد) هزینه‌های غیر خوراکی و ‌۳/۱۴ میلیون ریال (‌۲/۳۸ درصد) هزینه‌های خوراکی ودخانی است. که تنها یک میلیون ریال (‌۱/۴ درصد) هزینه تفریحات، ‌سرگرمی‌ها و خدمات فرهنگی که بخش ورزش جزو این قسمت می‌باشد، شده است. در سال ‌۱۳۸۴ متوسط درآمد سالانه یک خانوار شهری در حدود ‌۷/۵۳ میلیون ریال و یک خانوار روستایی در حدود ‌۵/۳۴ میلیون ریال است. صنعت ورزش از ابعاد فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی دارای اهمیت بسیار بالایی است. مطالعات اخیر حاکی است که سهم صنعت ورزش از GDP کشورهای مختلف حدود ‌۷۵/۰ تا ‌۴/۴ درصد است. در حالی که سهم این صنعت از GDP ایران ‌۱/۱% به طور معنی‌داری کمتر از شاخص جهانی است.»

وجود پروژه‌های درآمدزایی در ورزش

محقق می‌گوید:« وجود پروژه‌های درآمدزایی در ورزش مانند بخش‌های تولید لباس و کالای ورزشی، واردات و صادرات کالاهای ورزشی از جمله امروزه واردات دستگاه‌های پیشرفته بدن‌سازی و علی‌الخصوص واردات مکمل‌های غذایی ورزشی از طریق فدراسیون و شرکت‌های خصوصی، تبلیغات فعالیت‌های عمرانی و… از جمله بخش‌های پردرآمدی است که می‌تواند میلیاردها تومان سود را برای گردانندگان امروز ورزش کشور به ارمغان بیاورد. برای رسیدن به این سودو در نهایت توسعه صنعت ورزش در کشور محقق بر آن شده است که وضعیت اقتصادی صنعت ورزش ایران را در سال‌های ‌۸۰ تا ‌۸۴ را مورد بررسی قرار دهد.

اقتصاد و ورزش

از دهه ‌۱۹۶۰ اقتصاد و ورزش به مدد گسترش رسانه‌ها با یکدیگر به تعامل پرداختند و روند موسوم به تجاری شدن ورزش شکل نوینی به خود گرفت. این تعامل دارای سودمندی‌های متقابلی برای هر نهاد ورزش و اقتصاد بود. از یک سو اقتصاد به کمک مخاطب پرشمار در عرصه ورزش توانست بازار مناسبی برای تبلیغ و ترویج فرآورده های خود دست و پا نماید؛ و از سوی دیگر ورزش نیز توانست با بهره‌گیری از سرمایه‌گذاری‌های اقتصادی، ضمن افزایش توانمندی در عرصه زیرساخت‌ها و رشد و گسترش کمی و کیفی، وضعیت اقتصادی ورزشکاران را متحول کند و فضای جدیدی موسوم به حرفه‌ای شدن را به وجود آورد. صنعت ورزش در آمریکا نوعی ماشین اقتصادی است که سالانه میلیون‌ها دلار درآمد به همراه دارد. هر چند صنعت ورزش دارای بخش‌های متعددی است؛ اما، همگی در یک نقطه یعنی تولید یعنی “محصول یکتای ورزش” اشتراک دارند. »

صنعتی شدن ورزش و تفریحات سالم

صنعتی شدن ورزش و تفریحات سالم یکی از رویدادهای مهم قرن گذشته به شمار می‌رود. مولین (‌۱۹۸۳) برای اولین بار از ورزش به عنوان یک صنعت یاد کرد. او اشاره داشت هرگونه فعالیت ورزشی آماتور و حرفه‌ای که موجبات افزایش ارزش افزوده کالا و خدمات ورزشی را فراهم کند، صنعت ورزش محصوب می‌شود. پیتز، فیلدینگ و مایلر در تایید تعریف مولین همه محصولات، کالاها، خدمات، اماکن و افراد مرتبط با ورزش را اجزای صنعت ورزش معرفی می‌کنند. در جای دیگر پیتزواستاتلر (‌۱۹۹۶) در رابطه با تعریف صنعت ورزش بر بازارهای مرتبط با ورزشس، آمادگی و تفریحات سالم تاکید دارند.در کل صنعت ورزش به مجموعه فعالیت‌های مرتبط با تولید و بازاریابی کالاها و خدمات ورزشی گفته می‌شود که در ارتقای ارزش افزوده نقش داشته باشند. پارکز و همکاران (‌۲۰۰۶)،‌ اجزای صنعت ورزش را براساس نوع فرآورده مرتبط با آنها به سه دسته تقسیم کرده‌اند. که شامل سه بخش عملکرد ورزشی، تولیدات ورزشی و توسعه ورزشی در صنعت ورزش می‌باشد. دایر ملور، میستیلیس و مولز (‌۲۰۰۵) مهمترین نقش رویدادهای ورزشی را جذب گردشگر و پوشش رسانه‌ای معرفی می‌کنند.

صنعت ورزش در دو بخش تولید ناخالص داخلی کشور و تولید ناخالص داخلی

یادآور می‌شود؛ در این تحقیق، پس از جمع‌آوری و طبقه‌بندی داده‌های مربوطه، صنعت ورزش در دو بخش تولید ناخالص داخلی کشور و تولید ناخالص داخلی بخش ورزش و بررسی تعیین سهم وضعیت اقتصادی صنعت ورزش از کل اقتصاد کشور، به همراه تغییرات آن از سال ‌۱۳۸۰ تا ‌۱۳۸۴، محاسبه و ارایه می‌شود قبل از بررسی ابتدا تغییرات هزینه‌های مصرفی کشور در قالب چهار گروه مصارف هزینه‌ای خصوصی، دولت،‌ تشکیل سرمایه و مبادلات خارجی مطالعه شد. سپس محاسبات مربوط به GDP بخش ورزش، با استفاده از هزینه‌های ورزشی کشور در قالب زیرگروه‌های فوق انجام شود. این تحقیق عنوان پژوهشی است که از سوی “یحیی کیان مرز” دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه ارومیه در ششمین همایش بین‌المللی تربیت‌بدنی و علوم ورزشی کیش ارایه شد.

مطلب بالا چکیده‌ای از تحقیق و پژوهش اصلی میباشد جهت تهیه نسخه کامل آن از باکس زیر اقدام به خرید و دانلود نمایید
لینک خرید پژوهش تحقیق بررسی تحلیل اقتصاد صنعت ورزش ایران:
تحویل فوری و خودکار فایل با لینک مستقیم بعد از پرداخت
تعداد صفحه: 9
قالب: فایل word

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *