تحقیق بررسی ورزش باستانی ایران

ورزش باستانی ، بدون شک هر کس نام این ورزش را می شنود بی درنگ متوجه خواهد شد که این ورزش به دوران باستانی ایران تعلق دارد در صورتی که امروزه از رنگ و بوی باستانی آن کاسته شده و رنگ و بویی کاملا اسلامی پیدا کرده است بطوری که بر در و دیوار زورخانه ها آیات قرآنی نقش بسته است و لفظ اصلی مرشد و ورزشکاران ، علی گفتن است و همینطور یکی از اسباب ورزشکاران در خیبر نام دارد.تحقیق بررسی ورزش باستانی ایران در قالب فایل ورد آماده ی ویرایش و پیرینت می باشد.

مقدمه ی تحقیق بررسی ورزش باستانی ایران:

زورخانه­ها در زیرزمین، در کنار رودی یا جویی ساخته می­شدند؛ با دو ردیف سکو در دو سو و صحن گودی که در آن پهلوان باید خاک بخورد و فروتنی بیاموزد. به سفارش  آیین زورخانه­ای پهلوان باید سحرخیز و پاک­نظر باشد، پیمان و مروت پاس بدارد، دست فروافتاده­گان بگیرد، هراس از بددلان به خویش راه ندهد. در آیین زورخانه­ای پهلوان پس از ادای نماز صبح ورزش آغاز می­کند؛ درست همان هنگامی که خورشید میترا بر جهان می­تابد. در آیین زورخانه­ای، زنان راهی ندارند و حرمت پیش­کسوت فریضه­ای است واجب؛ درست مثل آیین میترایی. پهلوانان زورخانه­ از میترا تقلید می­کنند. در جهان اسطوره­ی ایران میترا سرچشمه­ی آیین­های دینی، عرفانی، شهریاری، پهلوانی است. عناصر پهلوانی، شهریاری، عرفانی، دینی اما، چون به جهان حماسه­ی خاکی می­آیند، از یک­دیگر جدا می­شوند. جدا می­شوند تا بار دیگر با هم بیامیزند. ”

ورزش باستانی ایران
ورزش باستانی ایران

تاریخچه زورخانه در ایران

ساختمان زورخانه:زورخانه جایی است که مردان در آن ورزش می کنند و بیشتر در کوچه پس کوچه های شهر ساخته شد است. بام آن به شکل گنبد و کف آن گودتر از کف کوچه است . در آن کوتاه و یک لختی است و هر که به خواهد از آن بگذرد و داخل زورخانه بشود باید خم شود . می گویند در زورخانه را از این رو کوتاه می گیرند که ورزشکاران و کسانی که برای تماشا به آنجا می روند به احترام ورزش و ورزشکاران و آن مکان خم شوند. این در به یک راهروی باریک با سقف کوتاه باز می شود و آن راهرو به «سردم زورخانه» می رود . درمیان زورخانه گودالی هشت پهلو و گاهی شش پهلو به درازی ۵ یا ۴ متر و پهنای ۴ متر و ژرفای ۳ چارک تا یک متر کنده شده که «گود» نامیده می شود. در کف گود چند لایه بوته و خاشاک گذاشته و روی آن بوته و خاشاک خاک رس ریخته و هموار کرده اند. بوته و خاشاک را برای نرمی کف گود می ریزند و هر روز روی این کف را پیش از آن که ورزش آغاز شود با آب «گل نم» می زنند تا از آن گرد برنخیزد.

سَر دم

سر دم زورخانه در یکی از غرفه های چسبیده به راهروی زورخانه درست شده است و آن صفه ای است نیم گرد که کف اش از کف زورخانه یک متر تا یک و نیم متر بلندتر است. در جلوی «سر دم» چوب بستی است که به آن زنگ و پوست پلنگ و زره و سپر و پر قو آویخته است. بر روی سکو زیر چوب بست اجاقی کنده شده که در آن آتش میریزند و هرگاه اجاق نداشته باشند منقلی زیر چوب بست می گذارند و مرشد تنبک خود را با آتش اجاق یا منقل گرم می کند تا صدای آن رساتر درآید .می‌گویند نخستین کسی که طرح ساختمان زورخانه را ریخت «پوریای ولی» بود. نام پوریای ولی (محمود قتالی خوارزمی) است و او در نیمه دوم سده هفتم و نیمه نخستین سده هشتم هجری می زیسته است . او پهلوان و شاعر و عارف بوده و دمی گرم و گیرا داشته است.

افزارهای ورزش باستانی

تخته شنا: چوبی است هموار به درازای ۷۰ سانتی متر و پهنای ۷ و ستبری ۲ سانتیمتر و گاهی کوچکتر و بزرگتر از این اندازه هم ساخته می شود. به زیر تخته نزدیک دو سر آن دو پایه زنخی (ذوزنقه ای) به بلندی چهار سانتیمتر میخکوب شده است.میل ورزش: افزاری است چوبی و کله قندی و توپر، ته آن گرد و هموار و سر آن تخت یا گرد است و در میان آن دسته‌ای به درازای پانزده سانتیمتر فرو برده اند . وزن هر میل از پنج کیلو تا چهل کیلو گرم است .میل بازی: مانند میل ورزش است ولی دسته آن بلندتر از میل ورزش و وزنش کمتر از آن است تا در هنگام بازی و پرتاب کردنش آسان باشد .وزن هر میل بازی از چهار تا شش کیلو گرم بیشتر نمی شود .

جامه‌های ورزش باستان

تنکه یا تنبان نطعی : شلوار کوتاهی است که ران را تا زیر زانو می پوشاند و آن را هنگام ورزش کردن و کشتی گرفتن می پوشند. این تنبان از یک رویه چرمی یا پارچه ماهوتی ستبر و چند لایه آستر کرباسی دوخته شده است . رویه آن بیشتر به رنگ آبی مایل به سبز است.کمر و نشیمنگاه و سر دو زانوی تنکه از چرم است. روی رانهای تنکه گل و بوته های بزرگی ـ بیشتر بوته جقّه سرکج قلاب دوزی شده است . بالای تنکه را «برج»، پیش روی تنکه را که زیر شکم می افتد «پیش قبض»، روی زانو را (پیش کاسه) یا ( سر کاسه) و پشت زانو را (پس کاسه) می نامند.لُنگ: همان لنگی است که مردان در گرمابه میبندند. در روزگار ما به جای پوشیدن تنکه ، ورزشکاران لنگی روی «زیر شلوار» خود می بندند و در گود میروند و بستن آن چنین است :دو سر از پهنای لنگ را در کمر گاه بر روی ناف گره می زنند و پایین لنگ را که آویزان است از پشت پا می گیرند و از میان دو پا بالا می برند و در «پیش قبض» که همان «گره» است فرو می کنند.

 

مطلب بالا چکیده‌ای از تحقیق و پژوهش اصلی میباشد جهت تهیه نسخه کامل آن از باکس زیر اقدام به خرید و دانلود نمایید
لینک خرید پژوهش تحقیق بررسی ورزش باستانی ایران:
تحویل فوری و خودکار فایل با لینک مستقیم بعد از پرداخت
20,000RIAL – اضافه‌کردن به سبدخرید
تعداد صفحه: 23
قالب: فایل word

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *