تحقیق بررسی قواعد مربوط به واج،تکواژها و واژه

موضوع تحقیق در رابطه با  قواعد و نکات مربوط به دستور زبان درباره ی واج، تکواژ و واژه می باشد.کسره ی اضافه و « ی » اسنادی ؛ یک واج ، یک تکواژ و یک واژه به حساب می آیند .کسره در کلماتی نظیر « برای ِ» ، « بهر ِ » ، « ازبهر ِ » ، « ازجهت ِ » ، « همه ی ِ » و « بدون ِ » یک تکواژ به حساب نمی آید بلکه جزئی از کلمه است . ( نقش نمای اضافه نیست و مضاف و مضاف الیه نمی سازد . )فعل یک تکواژی نداریم . دست کم فعل فارسی ، دو تکواژ دارد . بن فعل + شناسه.تحقیق بررسی قواعد مربوط به واج،تکواژه و واژه در قالب فایل ورد آماده ی ویرایش و پیرینت می باشد.

مقدمه ی تحقیق بررسی قواعد مربوط به واج،تکواژ و واژه

تکواژ صفر، در شمارش تکواژها باید مورد توجّه قرار گیرد . رفته است ( ـَد ) ،  خورد  ،  برو ( ی ).درفعل امر دوم شخص مفرد ، شناسه ی « ی » ، تکواژ صفراست . مثلاً فعل « برو » ۳ تکواژ دارد ..در فعل های ماضی ، غیرازماضی التزامی ، شناسه ی سوم شخص مفرد ( = ـَ د ) تهی یا صفراست .ماضی و مضارع مستمر دوشناسه دارند . سوم شخص مفرد ماضی مستمر ، دو تکواژ صفراست .درفعل است ، نیست ، هست و صورت هایی چون چیست و کیست ؛ تکواژ ـَ د تهی است .در فعل آینده ، فقط فعل کمکی شناسه دارد و فعل اصلی بدون شناسه است . « خواهم رفت » ۳ تکواژدارد .بن ماضی و بن مضارع در فعل ها ، تکواژ آزاد قاموسی اند .شناسه مخصوص فعل است . پس کلماتی مانند شناخت ، برو… زمانی که فعل باشند ، شناسه ی تهی دارند و لی زمانی که در ج به صورت اسم به کار روند ، شناسه ی تهی ندارند .  او مرا شناخت . به شناخت ِ تو زندگانیم .  از اینجا برو .  ماشینِ برو .تکواژ های آزاد دستوری عبارتند از :حروف پیوند ( و ـ اگر ـ یا ـ زیرا ـ که ـ بااین که ـ تااین که … )حروف ندا  ( ای ـ یا ـ آی ـ ا )

 

 تکواژ و واژه
تکواژ و واژه

تکواژه تصریفی عبارتند از :

نشانه های جمع ( ان، ها ، ات، جات ، ون ، ین ) ـ تروترین ـ ی نکره ـ پیشوندهای فعل ( بـ ، می ، نـَ ، نـِ ، بـُ ، مـَ ، ه) ـ پی بست های ماضی نقلی ( ام ـ ای ـ است ـ ایم ـ اید ـ اند ) ـ تکواژ گذرا ساز « ان » ( مانند می دوانم ) ـ شناسه ی فعل« ه » درفعل ها، تصریفی است ولی در صفت مفعولی ، اشتقاقی است . شکسته بودم   ـ  دل های شکسته« نـ » در فعل ( مانند نمی روم ) تصریفی است ولی در صفت ( مانند : نترس ـ نسنجیده ) اشتقاقی .صامت ها ی میانجی ، تکواژ نیستند. می گویم ← می + گو + ـَ م ، نیاکان ← نیا + ان ، مطالعه ی کتاب( کسره  اضافه ، تکواژ است . )حروف ، یک واژه اند ، حتّی مرکب. مانند : ازبهرِ ـ با این که

نکته ها در تعیین تکواژ و واژه:

۱-   توجّه به نقش نمای اضافه و یک تکواژ  محسوب کردن آن ؛مثل : جهان ِ بدون مرز = ـِـ ( ۱ تکواژ ) ، هوایِ پاک = ـِ ( یِ) ( ۱ تکواژ ) کشتیِ نوح = ـِـ ( « یِ »  که در واج نگاری می­آید امّا در املا نوشته نمی­شود . ) ( ۱ تکواژ )مصوّت  ـِـ در واژه­های مقابل تکواژ محسوب نمی­شود  بنابر این هریک از آن­ها یک تکواژ هستند   : « برایِ ، مثلِ ، مانندِ »۲-   بی توجّهی به واج­های میانجی :مثل « ی » در کلمات مختوم به مصوّت ؛ « نامه­یِ ، گویایِ ، دانشجویِ ، کشتیِ » در این مواقع یا ترکیب « ی » به همراه « ـِـ » را یک تکواژ محسوب می­کنیم ( یِ  ( ۱ تکواژ ) ) و یا به تنهایی « ـِـ را یک تکواژ محسوب کرده واج میانجی  « ی » را حذف می­کنیم .واج­های میانجی دیگر ؛ مثل : « ک » در کلماتی مانند « نیاکان ، پلّکان »  ، « ج » در « ترشیجات ، مربّاجات » ، « گ » در «  زندگی ، پرندگان ، جویندگان » ، « د » در کلماتی مانند « بـِدان ، بـِدین » ، « هـ » در کلماتی مانند « بهش ، بهت » ، « و » در کلماتی مانند « آهوان ، زانوان ، بانوان »

نمونه هایی از تجزیه به تکواژ:

نمونه ­هایی از تجزیه به تکواژ : دانشجو = دان + ـِش + جو + ان ( یان )  ،  نیاکان = نیا + ان ( کان )  ،  ترشیجات = ترش + ی + ات ( جات )  ،  پرندگان = پر( بن مضارع ) + نده + ان ( گان )  ،  بدان = به + ان ( دان )  ،  بهش = به + ـِش ( هش )( البته ـِش با تغییر تلفّظ یا همان فرایند واجی ابدال به شکل ـِش در آمده است و در اصل ـَش بوده­است . )  ،  آهوان = آهو + ان ( وان ) باید خاطر نشان کرد که در این واژه نیز فرایند واجی اتّفاق افتاده­است .۳-   باید توجّه کرد که برخی از کلمات به دو شکل در واژگان ما ضبط و ثبت شده­اند (گونه ی آزاد)  ؛ مثل : بن­های مضارع « گو ، جو ، آ  .. = گوی ، جوی ، آی … »  ،  اسمهایی مانند «  خدا = خدای  ،  جا = جای » بنابراین در هر دو صورت ، چه با « ی » چه بدون « ی »  یک  تکواژ محسوب می­شوند . ؛ مثلاً : گویم = گو ( گوی ) + ـَم  یا خدایگان = خدا ( خدای ) + ان ( گان )

نحوه ی تشخیص شناسه:

نحوه­ی تشخیص شناسه : بهترین راه تشخیص شناسه صرفِ فعل است ، به این صورت می­توان تشخیص داد که واج و یا واج­های پایانی فعل­ها شناسه است یا  نه . در واقع ما از محور جانشینی برای اثبات شناسه بودن و یا نبودن واج پایانی کمک می­گیریم : دید  : دیدم ، دیدی ، دید ـ   چون در پایان فعل سوم شخص چیزی به فعل افزوده نشده­است پس به راحتی می­توان به وجود شناسه­ی صفر ( Ø ) پی برد . مثال دوم فعل « دوید » که گاهی « د » و گاهی « ید » را در آن به عنوان شناسه فرض می­کنند امّا با صرف آن به راحتی به وجود شناسه­ی صفر می­توان پی­برد :  ( دویدم ، دویدی ، دوید Ø  … ) و یا مثال­های مشابه …راه دوم این که به آخر افعالی که شک داریم « ن » مصدری بیفزاییم : دوید = دویدن  ،  دید = دیدن و چون می­توان از این واژه­ها مصدر ساخت پس « د » در این افعال شناسه نیست ؛ امّا از افعالی مانند « رود ، بیند ، گوید » چون نمی­توان مصدر ساخت پس « د » در آن­ها شناسه است .

مطلب بالا چکیده‌ای از تحقیق و پژوهش اصلی میباشد جهت تهیه نسخه کامل آن از باکس زیر اقدام به خرید و دانلود نمایید
لینک خرید پژوهش تحقیق بررسی قواعد مربوط به واج،تکواژها و واژه:
تحویل فوری و خودکار فایل با لینک مستقیم بعد از پرداخت
تعداد صفحه: 9
قالب: فایل word

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *